Helaas, pindakaas

Als ik het woord kunst hoor, denk ik aan iets dat mooi is. Een schilderij waar jaren op gezwoegd is, een standbeeld waar een begaafd kunstenaar zijn fantasie op heeft botgevierd. In elk geval roept het woord bij me op dat het iets buitengewoons moet zijn. Kunst maken is niet aan iedereen besteed, en gemaakte kunst kan niet zomaar worden overtroffen. Om zeker te zijn raadpleeg ik mijn goede vriend Van Dale: ’2 het vermogen om schoonheid te scheppen en esthetisch genot op te wekken’.

Goh. Dan zat ik er niet ver naast. Vandaag nam ik kennis van het ‘kunstproject’ van Wim T. Schippers. De acteur, theatermaker en verschrikkelijk goede stemacteur maakt nu dus ook kunst! Wauw, sommige mensen kunnen werkelijk álles, hoor ik mezelf denken. De titel spreekt tot de verbeelding: ‘de Pindakaasvloer’. Het kunstwerk zelf laat echter niets aan de verbeelding over: vierduizend potten pindakaas uitgesmeerd over een vloer. Een beetje verbaasd probeer ik er achter te komen of er misschien een diepere gedachte achter deze enorme verkwisting ligt. Ik kom er niet uit… Op nu.nl vind ik een uitspraak die de betekenis van dit kunstwerk tracht te omvatten: ‘Het werk past in de conceptuele werkwijze van de beeldend kunstenaar en moet aangeven dat alles in principe zinloos en onzinnig is, maar daarom nog wel de moeite waard.’

Is er iemand die mij dit uit kan leggen? Is deze plaat van pindakaas – die na de tentoonstelling weggedonderd kan worden – een voorbeeld van iets wat ‘de moeite waard’ is? Het uitsmeren van pindakaas is zéker de moeite waard, mits dit op een boterham of cracker gebeurt. Doet men dit op de vloer van een museum, zou ik het zinloos en onzinnig noemen. Maar wat is er in vredesnaam ‘zinloos en onzinnig’ aan een pot pindakaas an sich? Volgens mij voorkomen we in de derde wereld ondervoeding met (een aangepaste vorm van) pindakaas. Dat klinkt mij zinniger in de oren dan het op de grond flikkeren van vierduizend potten pindakaas. Daar is letterlijk én figuurlijk geen kunst aan.