HELP, mijn man is een huichelaar!

Help, mijn man is Klusser!, Help, mijn man heeft een Hobby!, Een dubbeltje op z’n kant…
Allemaal programma’s waarin onze publieksneger John Williams mensen (overwegend mannen) aan de tand voelt over zaken die ze klaarblijkelijk (volgens hun vrouwen dus) niet goed aanpakken. Op geheel eigen wijze doet John er alles aan om deze mensen op weg te helpen. Zo trekt hij je buurt in met een foto van jou op posterformaat, en belt bij al je buurtgenoten aan om ze te vertellen over waar jouw tekortkomingen liggen. Hij loopt het bedrijf waarin je werkt binnen en laat je collega’s foto’s zien van je onafgemaakte badkamer, je beschamende woonsituatie en je huilende vrouw. En dat alles onder het mom van barmhartigheid.

In iedere uitzending schiet onze John een gezette vrouw van middelbare leeftijd met een uitgegroeid permanent, een te grote gehaakte trui en wallen als vuilniszakken, te hulp. Zij heeft de hulp van John ingeroepen omdat ze al jaren (!) met drie kinderen in een huis wonen, waarvan slechts één slaapkamer in gebruik is, meestal omdat de rest van het huis onbegaanbaar is. De schuldige is haar man, die het naast zijn fulltime baan niet eens kan opbrengen zijn oorspronkelijke klusplannen tot uitvoering te brengen. ‘Wat een laffe homo’, denkt de kijker. Zij voelt zich genaaid, John geeft haar groot gelijk en geeft haar de bevestiging en de innige omhelzing die ze al zo lang miste. John besluit haar man eens flink  door het slijk te halen in het bijzijn van zijn eigen collega’s en vanaf dat moment lijkt het of iedereen toestemming heeft dat te doen. Zo ook Ibrahim, de aandoenlijke doch norse klusturk die de heer des huizes samen met zijn bouwvakkermakkers komt aansturen.

Dit soort programma’s zijn niets dan valstrikken die worden gezet voor mensen die ten einde raad zijn en zouden willen kiezen voor de weg van de minste weerstand. Zouden deze mensen zich van tevoren realiseren hoe ze te kijk worden gezet? Ik vraag me af of ik mensen ken die in staat zouden zijn zich voor een soortgelijk programma te lenen. Mensen die zich op nationale televisie moedwillig laten vernederen, met als voordeel hun eigen boontjes niet te hoeven doppen.

Hebben we écht een John Williams nodig die behalve onze klusvaardigheden ook nog onze relatie aan de kaak stelt? Het gros van de kijkers zal het geweldig vinden dat hij mensen zo ‘onbaatzuchtig’ te hulp schiet, maar voor een goed salaris kunnen we allemaal de held wel uithangen, is het niet? Ik vind het maar een vervelende vent, die John Williams. Denkt u dat hij in zijn vrije tijd ook zo behulpzaam is? Vast niet. Dan ligt hij lekker op zijn luie gat te kijken naar zijn eigen programma’s, terwijl hij geniet van wat een goed mens hij toch is.

‘Gandhi gruwt van Wilders’

Toen ik deze krantenkop tot me door liet dringen had ik al direct het gevoel dat er iets niet helemaal in orde was. ‘Oh ja?’, dacht ik dan ook hardop. En dan heb ik het eigenlijk alleen nog maar over de eerste twee woorden. De naam ‘Gandhi’ en het woord ‘gruwen’ vind ik nogal een rare combinatie, en dan druk ik me nog voorzichtig uit. Voor een geweldloosheidsgoeroe die het weggooien van de laatste twee happen van je avondmaaltijd  (die je anders tegen je zin op zou eten) al ‘geweld’ noemde, (even daargelaten dat je bij het tegen heug en meug verorberen van diezelfde happen geweld pleegt op je eigen gestel) is het natuurlijk vreemd het woord ‘gruwen’ in de mond te nemen. Ik vind het nogal wat.

 Gandhi zelf heeft al langer dan zestig jaar een tuintje op zijn buik (mijn excuses voor dit verbale geweld), en gelukkig is het dan ook maar zijn verwende kleinzoon die deze uitspraak maakte. Ik heb me nooit écht verdiept in de filosofieën van Gandhi senior, maar ergens kwam het – volgens mij – neer op de gevleugelde uitspraak ‘Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat dan ook een ander niet.’ Daarmee wordt bedoeld dat je bij alles wat je doet (ja, alles) nadenkt over wat jij zou vinden als een ander dat bij jou, of in jouw omgeving zou doen. Ik vraag me af wat die dikke Gandhi junior zou denken als er in de krant met koeienletters staat geschreven hoe erg ik van hem gruw, met een foto van mezelf ernaast waarop ik dan heel kwaad en intimiderend kijk. Met z’n bolle harses. Die heeft hij vast doordat hij de ideologie van zijn opa intepreteert zoals het hem uitkomt. Die laatste twee happen zul je hem niet weg zien gooien, als je het mij vraagt. En dat reist dan de wereld rond tegen geweld. Laat me niet lachen, je kunt beter een ander motto kiezen, wat dacht je van: ‘Praatjes vullen geen gaatjes’, of ‘Wat je zegt ben je zelf’?

Word Lid!

Ik hoef het plaatsen van een nieuw bericht maar twee dagen te laten en ik krijg een lawine van uw woedende reacties over me heen! Ik ben op het moment niet in staat de handel dagelijks te onderhouden, en daarom: de mogelijkheid u aan te melden voor een handige dienst die u vertelt wanneer ik deze website heb geüpdate.

Onder de categorieën vindt u een balkje alwaar u uw emailadres kunt invoeren. U zult op de hoogte worden gehouden van ieder berichtje dat op deze website verschijnt!

Bloedspannend, zo’n eerste date

Hij is gespannen. Zou de bioscoop wel een geslaagde plaats zijn voor een eerste date? Z’n beste vriend had het hem aanbevolen. “En bij een romantische scène doe je nonchalant alsof je je uitrekt en sla je je arm om haar heen”, had hij gezegd. Zijn date staat voor de bioscoop op hem te wachten. Hij loopt op haar af. Zijn hart gaat tekeer als een bezetene – gedachten flitsen door zijn hersenpan. ‘Geef ik haar een hand of een kus?’ Hij komt steeds dichterbij, struikelt over een losse stoeptegel en komt tamelijk stuntelend op haar af gelopen. Geërgerd en nu nog meer gespannen dan voorheen drukt hij zijn kaken op elkaar. ‘Kluns die je bent!’, zegt hij in gedachten tegen zichzelf. Geforceerd lachend geeft hij haar zijn hand en samen lopen ze zwijgend het grote bioscoopgebouw in.

De spanning is om te snijden. Hij koopt twee kaartjes en in de donkere zaal gaan ze op zoek naar een plaatsje. Precies in het midden nemen ze plaats, en de bioscoopvertoning gaat van start. De film is retespannend, en dan vooral die romantische scène. Alles verloopt volgens plan, en als een ware casanova legt hij zijn linkerarm zo fijngevoelig mogelijk om zijn date heen. Het lijkt haar te behagen. Hij kijkt haar aan, en onder het genot van de zwoele filmmuziek probeert hij haar te zoenen. Ze schrikt – en daar schrikt hij dan weer van. In gedachten spreekt hij zichzelf moed in. ‘Geen nood, ze moet vást wennen aan het idee.’ Heel voorzichtig nadert zijn gezicht dat van zijn date voor een tweede poging… Wauw. Zijn eerste zoen. Het gaat hem goed af en hij voelt zich alsof hij ieder moment op kan stijgen. Dan kriebelt er licht iets op zijn bovenlip. Langs zijn mondhoek kruipt het omlaag. De zoen krijgt opeens een soort roestige smaak, en met zijn hand voelt hij aan zijn gezicht en opent zijn ogen. Geschrokken deinst hij terug – hij voelt nattigheid. Hij kijkt zijn verbaasde date aan en schrikt: dit kan toch niet waar zijn? Hij kan wel door de grond zakken. Haar hele gezicht zit onder het bloed. Zíjn bloed! Haar vingers glijden langs haar gezicht en vervolgens werpt ze een blik op haar natte hand. Ondanks het gebrek aan licht in de grote zaal merkt ze vrijwel direct wat er gaande is. Ze gilt het uit als een speenvarken en rent de bioscoopzaal uit. Lichtelijk teleurgesteld over het verloop van zijn eerste rendez-vous kijkt hij de film af…

Maandag heeft ‘ie in elk geval weer een mooi verhaal voor op het schoolplein.