Rebus

(klik op de afbeelding voor een grotere versie)

Helaas, pindakaas

Als ik het woord kunst hoor, denk ik aan iets dat mooi is. Een schilderij waar jaren op gezwoegd is, een standbeeld waar een begaafd kunstenaar zijn fantasie op heeft botgevierd. In elk geval roept het woord bij me op dat het iets buitengewoons moet zijn. Kunst maken is niet aan iedereen besteed, en gemaakte kunst kan niet zomaar worden overtroffen. Om zeker te zijn raadpleeg ik mijn goede vriend Van Dale: ’2 het vermogen om schoonheid te scheppen en esthetisch genot op te wekken’.

Goh. Dan zat ik er niet ver naast. Vandaag nam ik kennis van het ‘kunstproject’ van Wim T. Schippers. De acteur, theatermaker en verschrikkelijk goede stemacteur maakt nu dus ook kunst! Wauw, sommige mensen kunnen werkelijk álles, hoor ik mezelf denken. De titel spreekt tot de verbeelding: ‘de Pindakaasvloer’. Het kunstwerk zelf laat echter niets aan de verbeelding over: vierduizend potten pindakaas uitgesmeerd over een vloer. Een beetje verbaasd probeer ik er achter te komen of er misschien een diepere gedachte achter deze enorme verkwisting ligt. Ik kom er niet uit… Op nu.nl vind ik een uitspraak die de betekenis van dit kunstwerk tracht te omvatten: ‘Het werk past in de conceptuele werkwijze van de beeldend kunstenaar en moet aangeven dat alles in principe zinloos en onzinnig is, maar daarom nog wel de moeite waard.’

Is er iemand die mij dit uit kan leggen? Is deze plaat van pindakaas – die na de tentoonstelling weggedonderd kan worden – een voorbeeld van iets wat ‘de moeite waard’ is? Het uitsmeren van pindakaas is zéker de moeite waard, mits dit op een boterham of cracker gebeurt. Doet men dit op de vloer van een museum, zou ik het zinloos en onzinnig noemen. Maar wat is er in vredesnaam ‘zinloos en onzinnig’ aan een pot pindakaas an sich? Volgens mij voorkomen we in de derde wereld ondervoeding met (een aangepaste vorm van) pindakaas. Dat klinkt mij zinniger in de oren dan het op de grond flikkeren van vierduizend potten pindakaas. Daar is letterlijk én figuurlijk geen kunst aan.

Chantal

Ik wachtte op de bus. Niets vreemds aan, dacht ik zelf. Het leek een doodnormale dag. Ik genoot van het schitterende weer en een muziekje. En toen kwam zij. Ze ging pal voor me staan, keek me aan met een grijns van oor tot oor en zei iets tegen me. Ik trok de oordoppen uit mijn oren en vroeg haar wat ze zei. “Ik ben Chantal! Hoe heet jij?” vroeg ze, terwijl ze haar hand naar me uitstak. Al handenschuddend vertelde ik haar mijn naam. Terwijl zij van plan leek mijn hand nooit meer los te laten reageerde ze: “Mooie naam! Mooie pet! Mooie jas! En wat een mooie trui!”. Ik bedankte haar voor de complimenten en vroeg of ze zich altijd netjes voorstelde aan iedereen die ze op straat tegen kwam. En dat deed ze.

Wat zou het mooi zijn wanneer iedereen zo geïnteresseerd zou zijn in wildvreemde mensen, dacht ik. Wat is het jammer dat het erop lijkt dat je daar een chromosoom te veel voor moet hebben.

Ondertussen stond het meisje nog steeds recht voor me. Soms kneep ze haar ogen tot kleine kiertjes, want de zon scheen fel en ik stond er met mijn rug naartoe. Haar neusvleugels begonnen te trillen. Ik zag het aankomen maar kon net niet op tijd wegstappen: ze niesde met open mond, recht in mijn gezicht. Ik voelde de druppels langs mijn gezicht lopen. “Oh sorry”, zei ze. Met de mouw van haar trui veegde ze hardhandig over mijn gelaat. Een beetje ontdaan was ik. Wist even zo gauw niet wat ik moest doen. Chantal wel. Ze pakte mijn oordoppen uit mijn hand en hield ze tegen haar muts. “Vind je het mooi?”, vroeg ik. Even was het stil. “Heb je Jan Smit?” vroeg ze. “Nee, ik heb geen Jan Smit.” Ze keek me aan alsof ík gek was. “Doe dan maar Jannes!” Ik vertelde haar dat ik ook geen Jannes had en vol van verbazing vroeg ze me waarom niet. “Ik vind dat geen mooie muziek!” Ik drukte me zo diplomatiek mogelijk uit. Ze gooide mijn oordopjes van zich af en liep stampvoetend weg…

Gothic-grappen

Tijdens mijn middelbare schooltijd waren de gothics nog behoorlijk rijk gezaaid. Deze types waren gehuld in zwarte lakens, hadden lang, zwart haar met uitgroei en een permanent laagje roos op de schouders. Lederen hals- en armbanden met stalen punten, wit geschminkte gezichten en uitgelopen mascara waren hun handelsmerk. Ik heb ze altijd gezien als een stel kleurloze clowns, maar dan niet om te lachen. Deze groep mensen vormde voor mij destijds het mikpunt van hoon en spot. Een kleine rage kwam tot stand: het bedenken van de zogenaamde gothic-grappen. Gierend en brullend hebben wij onze pauzes doorgebracht. Een leuke tijd waar ik een poosje geleden weer aan moest denken. Omdat gothics nog steeds bestaan, en omdat een goede grap vrijwel nooit verjaart: hier een kleine greep uit het assortiment.

 

(selecteer het antwoord met uw cursor om het antwoord te lezen)

Hoe noem je een gothic die het programma ‘Reportage’ presenteert bij SBS6?
Pepijn Bierenbroodspothic

Hoe noem je een gothic in de derde wereld?
Een krothic

Hoe noem je een verkouden gothic?
Een snothic

Hoe noem je een overdatumde gothic?
Een verrothic

Hoe heet een gothic als hij toveren kan?
Harry Pothic

Hoe noem je een gokkende gothic?
Een kraslothic

Hoe noem je een gothic die kleren eet?
Een mothic

Hoe noem je een operazingende gothic?
Pavarothic

Hoe noem je een gothic die wel een reparatie kan gebruiken?
Een kapothic

Hoe noem je een samenzwerende gothic?
Een complothic

Hoe noem je een gothic die uit protest geen zwarte haarverf meer koopt?
Een boycothic

Hoe noem je een stilzwijgende gothic?
Een doofpothic

Hoe noem je een gothic die niets te kort komt?
Een overschothic

Hoe noem je een prehistorische gothic?
Een grothic

Hoe noem je een gothic die zijn fiets niet onbeheerd achterlaat?
Een cijferslothic

Hoe noem je een muzikale gothic?
Een fagothic

Hoe noem je een gothic die gek is op typisch Nederlands voedsel?
Een hutspothic

Hoe noem je een gothic met veel geluk?
Een jackpothic

Hoe noem je een mechanische gothic?
Een robothic

Hoe noem je een lompe gothic?
Een bothic

Denkt u: ‘dit kan ik ook’? (waarschijnlijk is dat precies wat u denkt)
Laat uw gothic-grap achter als reactie of stuur hem per mail!

Sloerie de Slak

Ik keek zojuist naar Sesamstraat. Ik zapte er bij toeval langs, dus denk vooral niet dat ik een trouwe fan ben. Sesamstraat is na mijn kinderjaren namelijk hard achteruit gegaan. Na het overlijden van Lex Goudsmit en de komst van nieuwe figuren zoals dat irritante pestvarkentje ‘Purk’ vind ik er geen bal meer aan. Het is mij niet onbekend dat ik met mijn 23 levensjaren nogal buiten de doelgroep val, dus ik ben de laatste die zijn beklag zal doen over de personages.

Wat mij deze avond zo tegen de borst stuitte was het verhaal dat aan het eind van de uitzending werd voorgelezen. Lot Lohr zat zonder blikken of blozen een verhaal te vertellen over Sloerie de Slak. Even dacht ik dat ik het verkeerd had verstaan, dus ik zette het volume van mijn televisie wat harder. Wat denkt u? Had ik het tóch goed verstaan. Me afvragend welke idioot er op het idee komt een kinderboek te schrijven met dergelijke schuttingtaal, dook ik met mijn neus in de Google-zoekmachien. Geen resultaat. Enkel een paar forum-berichten van verontwaardigde huismoeders die bang zijn hun peuters uitleg te moeten geven over seksuele losbandigheid.

Nergens kon ik informatie inwinnen over de auteur van dergelijke kinderboeken. Boekenwebsite Bol.com vertelt me dat er een aantal kinderboeken zijn over slakken: Sammy de Slak, Slokkie de Slak, Slak Wak, Sjaak Slak, Slikke de Slak en meer. Er is echter nergens iets te vinden over Sloerie de Slak. De conclusie is even pijnlijk als weerzinwekkend: Sesamstraat heeft dit verhaal (of in ieder geval deze naam) zelf bedacht en tracht op deze manier onschuldige kinderzieltjes te bevuilen. Sesamstraat was een programma waar uw kinderen gerust zonder begeleiding naar konden kijken, maar die tijd is voorbij…

Als Lex er nog was, zou het nooit zo ver gekomen zijn.

Depressiedag 2011

Ik las onlangs in de krant een artikel over ‘de depressiefste dag van het jaar’. Ik vroeg me direct af hoe een dag het voor elkaar zou kunnen krijgen depressief te zijn, en waarom een redacteur een lelijk (en niet eens bestaand) woord in zijn titel vermeldt. Ik begreep echter wel wat Sp!ts met dit artikel probeerde te zeggen. Hoewel de bron van dit gegeven helaas niet werd vermeld, wist de schrijver van het artikel wel te vertellen dat ‘de depressiefste dag van het jaar’ een wetenschappelijk onderbouwd feit is. Waar de wetenschap zich al niet mee bezig houdt, het is niet te filmen, dacht ik. Toch fijn dat ze het doen, nu had ik eens iets om naar uit te kijken.

Vandaag loop ik met mijn handen in mijn jaszakken gestoken over het perron en realiseer me dat de aangekondigde meest trieste dag van het jaar vandáág is. Ik ijsbeer wat heen en weer over het perron en bekijk de gezichten die ik tegenkom op een andere manier. Wat een stel chagrijnen, zou de gemoedstoestand van de mensen echt samenhangen met een bepaalde dag, of beeld ik me wat in en zie ik zoveel treurige gezichten omdat ik erop let? Zelf heb ik er nog even geen last van, misschien loop ik achter en komt het morgen. Het weer is lelijk, mijn portemonnee is leeg, ik heb het koud en mijn trein heeft vertraging. Gelukkig is dit alles het hele jaar door het geval,  dus als mijn trein straks het station binnenrijdt stap ik erin, en niet ervoor.

2011

Yes, daar zijn we weer. Aangespoord door vaste lezers die het zat waren elke dag maar weer hetzelfde te lezen, laat ik toch maar weer wat horen. Allereerst wens ik u géén gelukkig nieuwjaar. Ik weet namelijk maar nooit met wie ik van doen heb, en voor ik het weet wens ik iemand iets toe waar diegene helemaal niet op zit te wachten. Je zal maar ongewenst iets toegewenst krijgen, dat wens je je ergste vijand niet toe. Als u nou iemand bent die de beste wensen (of andere wensen) nou nèt zo goed kan gebruiken, kunt u altijd even een berichtje achterlaten of even contact met mij opnemen. Ik ben de beroerdste niet.

T(e)ring-t(e)ring

Er zit iemand te bellen. Leuk. Bellen in het openbaar vervoer is een hele oplossing wanneer je je verveelt omdat je te stom bent een boek te lezen. Dat telefoontje gun ik iedereen dan ook van harte. Maar het lijkt erop dat mensen zichzelf interessant vinden wanneer ze bellen. Alsof ze zichzelf bewijzen door te laten zien dat ze met mensen praten. En niet zachtjes hoor, want iedereen moet weten dat er gebeld wordt. En dat niet alleen, nee, iedereen moet weten waar die klotegesprekken over gaan! Over bezoekjes aan de huisarts, het weer, school, het avondeten, nichtjes van vage kennissen, maandverband, en al het irrelevante wat je maar bedenken kunt. Als je daar tegenover zit en je probeert iets te lezen, kun je vanaf het begin van zo’n gesprek toe leven naar het eind. Dat is dan ook wat ik – terwijl ik dit schrijf – doe. Het meisje, in mijn gedachten al benoemd tot ‘dat onophoudelijk kakelende viswijf’, wordt minder luidruchtig. Als een langzaam leeglopende fietsband neemt het volume van haar gesprek af, het einde lijkt in zicht. Op een gegeven ogenblik zie ik in mijn ooghoek haar telefoonarm langzaam naar beneden zakken. Ik slaak een zucht van verlichting. Het-is-voorbij. Voorbij! Een glimlach verschijnt op mijn gezicht en ik stort me weer op mijn boek. Ik kijk nog even op en zie tot mijn grote ontsteltenis dat ze al weer bezig is de volgende te bellen.

Wel zijn

geluk betekent
weten wat je eten zal vandaag

uitgerekend
naar bed met warme wol en volle maag

geluk wil zeggen
dat weinig nog je glimlach zoek doet raken

niet uit te leggen
dat kleine dingen mij gelukkig maken

Kapsel

vrienden om je heen
zijn als haren op een hoofd
al heb je er maar één
zolang je maar in hem gelooft

als je wat ouder bent
zullen haren je verlaten
maar de haren die je dan nog kent
zijn je allerbeste maten

Is dit zielig?

Gisteravond heb ik met open mond gekeken naar weer een opzienbarende aflevering van Man Bijt Hond. Als kijker kreeg ik de kans om een blik te werpen in het leven van ene Hans Vogel. Hans is op het eerste gezicht nogal een vreemde man. Op het tweede gezicht wordt het allemaal alleen nog maar erger, wanneer hij in een bruidswinkel een nieuwe jurk koopt en zonder blikken of blozen vertelt dat hij “eigenlijk een meisje had moeten zijn”. Bekijk hieronder het fragment even en let ook op zijn moeder, die zo nu en dan opduikt:

Bekijk de video in andere formaten.

Het vervelende aan het bekijken van dit soort dingen vind ik altijd dat ik niet weet wat ik ervan moet vinden. Is het voor deze man zielig dat hij zich hult in bruidskleren en het haar van een pop kamt en haar zijn vriendinnetje noemt? Of zou deze prettig gestoorde meneer gewoon dolblij zijn met zijn liefhebberij bij zijn moeder thuis? Het is niet zo dat ik met die wetenschap minder hard zou lachen, maar ik vind het voor mezelf wel prettig om te weten of het nu gemeen is dat ik lach, of volkomen terecht…

Eén-tweetje #8: De kontburka

Mode. Mode is voor mij altijd een on(be)grijpbaar verschijnsel geweest. Misschien ben ik te bekrompen of is mijn ‘mind’ niet open genoeg. Dat zou maar zo eens kunnen. Maar zoals ik het zie is mode niets meer dan een manier van kleden die verzonnen is door van die typische modemensen. Van die vervelende sjaaltjesdragers met kleine ronde oorbelletjes en van die grote jaren ’60 brillen waarmee je – behalve in de jaren ’60 natuurlijk – altijd voor aap liep, tot het opnieuw mode werd. Van die types die ‘lekker gek’ zijn en kleren op de markt brengen die helemaal ‘out of the box‘ zijn. Die modemensen weten wat hip is, ze hebben er tenslotte voor gestudeerd. Ze doen over het algemeen hun uiterste best iets origineels en het liefst vernieuwends te bedenken, want het is natuurlijk niet de bedoeling dat we anno 2010 nog steeds in de kleren van 2009 lopen. Toch zijn modegrillen vaak gebaseerd op kledingstukken uit het verleden en/of een andere cultuur.

Zoals bijvoorbeeld – u voelt hem al aankomen – de harembroek. Omdat ik er (meedenkend als ik ben) rekening mee houd dat u geen flauw benul heeft van wat een harembroek is, laat ik hieronder een voorbeeldje zien:

Als kleine jongen had ik er ook zo één, maar toen noemden we het nog gewoon ‘pyjama’. Toch is de harembroek een broek waarmee de dames helemaal de blits maken. Dat vinden ze zelf tenminste. Ik ken persoonlijk (ja, echt waar) een aantal dames die in zo’n hobbezak over straat durven en zelfs wíllen. Toen ik bij mijn mannelijke kameraden te raden ging, waren we het al snel  roerend met elkander eens: dat onding is niet om aan te zien. Het is bijna frustrerend om op straat een paar billen tegen te komen die zich verschuilen in deze kontburka, terwijl ze eigenlijk meer thuis zouden horen in een strakke spijkerbroek. Zijn de harembroekdraagsters het soms zat om nagefloten te worden door bouwvakkers? Omgekeerd kan ook, misschien werden de harembroekdraagsters – voor ze zich in deze wanstaltige creatie hesen – wel uitgelachen vanwege hun te grote, te kleine of simpelweg vreemd gevormde derrière. Misschien koestert de gemiddelde harembroekdraagster wel de stille hoop om in de supermarkt een alleenstaande rijke oliesjeik tegen het lijf te lopen. Of ze hebben een griezelige uitslag op hun billetjes die alleen kan genezen als het genoeg lucht en ruimte krijgt. Ik weet het anders ook niet.

Lieve lezeres. Als u een harembroek in uw kast, of op dit moment zelfs aan uw bips hebt, kunt u deze dan direct uittrekken en retourneren aan de sultan van wie u het betreffende misbaksel hebt gekocht? En zou u – als u bovenstaand verzoek niet van plan bent in te willigen – mij even op de hoogte willen brengen van wat nou precies de reden is dat u er graag in rondloopt? Dank u.

Jitse van Krommezinnen.nl krijgt van mij dit keer de volgende spectaculaire opdracht: Beschrijf het verloop van de Tweede Wereldoorlog voor een kind van +/- 5 jaar.